0

Men d va før…

På vei opp t bestemora mi på Røa kom æ førbi fjøset t han Ingvar på Kassenbakken. Haust. Regngrått. Sauan va henta ner fra marka. Bræk hørtes inne på låven. Desperat, syntes æ. Bjørn, ropte det fra låvedøråpninga. D va han Oddmund, onkeln t han Ingvar. Bjørn, kan du hjelp mæ litt. Vanligvis brysk i målet. Nu mild som en prest i begravelse. Jau vesst sku æ hjelp; ka d e før nokka? Æ svengt inn over brua. Og der, lengst inne på låven sto en sau tjora fast t en stolpe. Urolig. Såg uførståanes på mæ. Eller ante han kor d bar henne? Æ veit ikkje. Men i alle fall sa han Oddmund, at sætt overskrevs på ryggen hannes, Bjørn.

Va han ikkje litt skjelvanes i stemmen, tru?

Spennanes. Ulla va fuktig. Nettopp henta inn, skjønt æ. Dyret skalv under. Sleit i tauet. Æ greip tak i klaven omkreng halsen. Ka fan meint nu han Oddmund. Hold fast, kommandert han. Så henta han nokka bortmed veggen. Ei slegge. Stilt sæ opp framfør mæ og sauen. Hold han så fast du bærre kan. Æ klamra mæ fast så godt æ kunne. Oddmund skræva med føten. Heva slegga høgt over haue. Sekta omhyggelig. Så smekka han ho med ei jævli kraft medt i panna på sauenjæveln.

Slegga søkt imm i haue på dyret. Æ hørt at hjernen knasa. Så lå vi der, æ og sauen. Sprella med aille føttern. Blod strømma ut av kjeften på han. Han Oddmund kasta fra sæ ”slaktermaska”. Hold fast, skreik han, nærmast i blodrus. Greip en diger kniv og ei bøtte. Stakk. D røkka enda meir t i kroppen under mæ. Auan sterra ut i svarte luften, såg æ der æ låg ved sida av. Blodet spruta ut fra halsen og ned i bøtta. Langsomt daua sauen heilt under mæ.

Men tenk om han hadde bomma… Eller at æ falt fremover då slegga kom… Eller at sauen hadde tatt steget fremover… Men d tenkt æ ikkje då. Først mange år seinar, altså i seinaste laget, kom d før mæ sånne nærmast-dauen-opplevelsa…

Takk ska du, han Oddmund såg ikkje på mæ.

Æ kom mæ på føten. Ikkje akkurat en dagligdags hendelse før en tolvåring. Men d va som d sku vær, ikkje sant. Gressa fredelig i d eine øyeblekket. Steindau i d neste. Dyr kan ju ikkje tenk. Eller kan de d? Men d va altså d. Folk trengt mat i en snarvending. Hadde mainn ikkje råd, hausta mainn d nærmaste før handa.

Kor d lukte sau av dæ, Bjørn. Bestemora, en av stabbesteinan i livet mett, serverte mæ fersk heimbaka med handrørt tyttebærsyltetøy. Jau, du skjønna at æ kom førbi låven t han Ingvar. Åsså ropt han Oddmund…

This entry was posted in Fortellinger fra Nordland. Bookmark the permalink.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *