0

Nesten i himmeln

Han trødde sæ førsektig ut på kanten. Augustskumring. Nyslått gress lukta. Vesst at d kunne stå stor sjyørret på lur i bakevja oppfør Gammelbrua. D va ikkje nokka bru, førresten. Bærre brukarran sto. Liksom førtelt t kverandre historia om hest og jernbeslåtte trehjul og lugga og sjystøvla. Gammelt og ungt. Trygt over islagt strøm og skummanes vårelv.

Nokka som hadde gått førbi oss. Men som va der likavel. D kunne han tydelig hør i det svake suset fra elva. Og fra husan kor d lyste i enslige kjøkkenvidua.

Sjyørretens verste fiende attom menneskan. Telemarkskongen. La sæ førsektig nederst i evja. Stripa vassflata. Kryssa straumkanten ut mot medten av elva. Det sitra nedover ryggen. Då kom han opp. Velta sæ. Plasket d største han hadde sett. Trøa sto i venkel. Femten fot bambus ønka sæ. Fesken dro nokka djevelsk hardt utover i strømmen. Ned mot botn.

Her va d ikkje nokka gje etter på. Mangla snelle. Taumen va botten fast på trøspissen. Æ må ha han på land. D va d einaste han tenkt. Opp! Dennan må æ ha!!

Fesken blenka matt i mørkninga. Krumma sæ i villskap inn mot kanten. Så retta stanga sæ ut. Vasspruten la sæ. Evja lå der som om ikkje nokka hadde hendt. Senna va tom ytterst

-Ka d e med dæ, mora sto i brødbaksten då han kom inn kjøkkendøra.

-Æ møst han, ei småskjelvanes hand drog over våte fregna, æ møst en storfesk. Oppfør gammelbrua. Sjyørret. Han sleit sæ av. Bærre før athan ikkje hadde snelle. T å kjør fesken med

Faren skauv kaffekoppen bortover den slitte voksduken. Stoppa omhyggelig pipa. Drog ner spiralfjære inni gardinen. Granska nokka på utsida han slettes ikkje såg mot den mørke ruta. Bortsett fra utelyset t han Petter. Va d nokka å dræg ned ei gardin før. Når han hadde møst sin livs fesk. Eller va d en anelse i bevegelsen hannes? Kom det et uhørlig sukk. Bærre en svak røykhoste. Oppgivelse. Medlidenheit med et vesen født med den uhorvelige trangen. Feskdilla.

-Ka va d ho kosta. Snella hos han Dragland, karva blad la sæ opp mot taket. Fylte opp kaffekoppen. Va d et godt tegn, eller? Men ka ho kosta? D hadde han ju førklart før. Kvert år. I fleire år. Nesten ingen teng. Nån få krona berre. Ikkje et øre meir. Den siste han Dragland hadd igjen. I messing med brems som høres så langt at….

Men d e ju nesten ei dagslønn, hadde faren sagt kver gång. Og når faren snakka om dagslønner, ga han ikkje fra sæ penga te ka som helst. Men…

-Fem krona.

-Fem krona! Trur du æ skit pæng, gut?

Men d va nokka i stemmen han ikkje hadde hørt de andre gångan. En liten latter inni den stramme piprøyken. Varm humring mens faren strekt ut føten. Krumma stortåa makelig inni heimstrekka. Den eine hossen va tynnsletn. Hollat. Mora såg på.

-At du kan du gå i sånne hossa!

En tånegl stakk sæ frem.

-Fem krona! Veit du kor lenge æ må slit på Filen før så mykje peng? Ka?

Hossan kroa sæ makelig på linolumen. Jau, gutongen vesst at pengan strakk t akkurat. Verken meir eller minner. Hadde han ikkje hørt om dyr strøm og den velsigna Husbanken.

-Æ syns nu du sku kjøp den derre snella t han Bjørn, mora la et tøystøkke over baksten. Meir heving. D lukta godt fra mel og sirup. Vi sku ju klar d fint. Med all overtida du har arbeidd den siste vekka å …

Faren drog av sæ eine hossen. Stakk fengern ut gjenom hollet. Skotta opp på gutongen. Tok et par raske drag fra den velbrukte pipa.

-Jau, då sei vi d. At du kan far ut t han Dragland i morra. Sei at æ kjem innom å gjør opp. Når æ kjæm fra Filen.

Va d mulig. Eventyret sku gå i oppfyllelse. Stå å fesk attmed onklan. Dræg ut taum så d hørtes. Før ikkje å snakk storingan. Når kom opp og tok. Raste bortover i Mølldammen.

Mora klappa han på haue.

-Æ.., æ. han stamma av opphesselse, æ..æ..æ må ha nån tømførera åsså. De…

-K de kosta?

-Bærre nån få..få øre…sju, å..åtte støkka, han regna lysnart i haue etter lengda på bambusen

-Greitt!

-Åsså snellefeste…

– Ka før nokka? Snellefeste? Kan du ikkje surr ho fast med tau?

Surr snella fast med tau. Vesst han ka han snakka om? Kunne han vis frem ei fluesnelle surra fast med tau. Sånt makkverk å server ei flue med.

-Nei, ho bærre vrir sæ og dætt av, han kom på i ei fart. Sant som d va.

-Greitt! Snellefeste åsså.

-Åsså nån meter med taum…

Han blei kvit i håret etter handa t mora. Faren drog på sæ hossen.

-At du kan gå med sånne…

-D e sekkert i orden, faren banka ut pipa på askjetten.

-Ha æ ikkje sagt at du ikkje ska bruk askjetten, men ho va mild i målet…

D blei ikkje mykje søvn. Sjyørret i alle fasonga hoppa fremfør auan hannes.. Snella ulte. Falt nesten fra kverandre i smådela. Gløda akkurat som hos onklan. Når storørreten drog utover Falkfjordvatnet. Yr og utfeska etter nattens storfangster nærma han sæ derfør andektig glassdisken hos han Dragland. Der låg ho å blenka. Snella hannes. Jau, d va greit, han Otto hadde møtt faren nerri gata om morran.

-Den har du ønska dæ lenge, bærre smil på kver side av disken.

På utsida tok han snella ut av eska si. Den knurra allmektig då han drog i sveiva. Bar ho utpakka heile veien heimover. Før ikkje å møss ho av syne. Og i telfelle han skulle møt nån. Resten av dagen gikk med t å surre på snellefeste og taumføreran. Svart sytråd.

To strøk lakk hadde tørka t seint dagen etterpå. Nedfør Røstholla hadde elva gravd sæ inn under kanten. En av godplassan, vesst han etter mange år i hellan på han Åge. Den siste gromflua blei borte i bakevja. D måtte bli ei svart med sølv i buken og rødt. Sola sank i vest. D skumra. Perfekt. Drog ut snøre. Han sitra. Drog d ut. Snella kurra t han. Va d ikkje som om ho snakka t elva. Eller med ho…

Bølgen reiste sæ ut fra kanten. Ei stripanes flua førsvann. Våt bommullstaum stramma sæ. Ei blank messingsnelle snakka sett tydelige språk på kanten av Gulstadelva. De hørt ho sekkert minst t smia hannes Rasmussen. På vekta t mora åtte hekto med lus på. Pakka inn i førstesida på en Vesterålens avis.

Va det mulig å kom nærmar Vår Herre, ka?

This entry was posted in Fortellinger fra Nordland. Bookmark the permalink.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *