Mayday, mayday!

Førstereisen satt på babord side sammen med faren sin. To og et halvt tusen søvndyssende hestekrefter i svak stigning med Italia bak sæ. Flyet hadde tatt av fra Brindisi en halv time tidligar. Vi hadde etter kvert begynt å bli nokså flyvant. Prata. Småsov.

Det brenn! Motoren brenn!! Hælvete!! Flamma lo ut av styrbord motor. Lyste opp kvite ansekta bak små ruta. Dakotaen la sæ sakte over på høyre venge. Livet t et heilt skipsmannskap skalv i svarte natta noen tusen fot over Adriaterhavet. På sekundet va angsten ei klo. Klokka tikka mot femten minutter over tjuetre en januarkveld i 1960.

Vi hadde gått om bord i sydgåanes. Mora og smøsøsknan venka i snydrivet på kaia i Stokmarknes. Gråt. Atten måneder utaskjærs. D va lang tid. Søttenåringen full av førventning. Ikkej bærre sku han t sjøs. Han sku flyg før første gång i livet. Heilt fra Oslo t Gulfen. Den Persiske. Ikkje nokka liten tur akkurat. Også Oslo. Han som ikkje hadde vorre lenger enn t Bodø to gånga. Då han va tretten og femten.

Oslo va ikkje nokka særlig. Innom rederikontoret t Fearnley &Eger. Ut på Fornebu etter ei natt på hotell. Der såg han ho før første gången i levanes livet. Dakotaen. Han kunne alt om fly. Født med flydilla. Lest alt han kom over om fly. Snekra fly. Sterra på kondensen fra jagerflyan over Lofotveggen. Drømt. Flygar va d han skulle bli.

D va to sæta ved sida av kverandre på eine sida. Ei rekke på andre. Gråbrun seilduk over stålrør. Skott attom cockpiten. Et par og tredve mann benka sæ. Med krøkte kne. Stillheita tyda på at ikkje mange hadde fløgge før.

Propellan sverra. Motoran hosta grå røyk. Ei sveisen flyvertinne så etter at vi hadde spent oss fast. Sakte rulla maskinen ut på banen. Rugga på sæ. Full peising. Flyet skalv og resta. Nesten heile banen gikk med før hjulan slapp. La sæ over. Blå fjord. Kroppen hans sitra. Såg ut vinduet heile tida. Kjente følelsen den dag i dag. Sånn va d altså. Å flyg.

Automatisk sløkningsanlegg drepte brannen. Flyet krenga heile tida svakt mot styrbord. Det va dødsens stille i den trange kabinen. Unntatt heilt framme. Der hadde fire støkka skålt med rød Martini i fleira tima. Rett fra flaskan. Bunkra i Nord-Italia.

Motoren på babordsida va en ulanes nordveststorm omkreng hushjørnan heime. Ikkje bærre lyden sku komme t å forfølg han i all tid. Synet åsså. Faren dulta han i sida. De hadde bærre veksla tanka etter at brannen va sløkt. Kom de t å overlev? Kom nån t å overlev i det hele tatt? Han nikka mot vinduet. Ka i hælvete? Aleminiumen over motoren va begynt å lys. Kvitna. Jau, de kunne tydelig sjå at den hadde skifta farge. Farn mælte ikkje et ord. Gutan fremme skrålte. D skramla i tomflske. Ka i helvete, hadde de ikkje merka nokka som helst? At dauen peika på dem med en finger. Eller drukna de sorgan på førskudd? Så kald va de vel ikkje? Dessa gikk runden. Fremme fikk ho et passe klaps på et særlig velforma sted. En av mange på turen. Sa nokka på gaudervelsk. Belgisk visste vi. Men ellers va ho like blid. Vant som ho vel va med å bli klappa på og motora som eksploderte.

Tyske byer hadde lyst t dem gjennom slørskya. Før mørket kom over Europa møtte de siste mote i luften. En Caravelle. Passasjerfly med to jetmotora. En vakker hvit pil. Så nært at det føltes skummelt.

Omdreiningan på motoran økte merkbart. Flyet steig. Øran begynt å verk. Som besatt. Vi såg på kverandre. Nån ønka sæ høgt. Så kom beskjed. Vi passert over Alpan. Uten trøkkabin. Minst atten t netten tusen fot. Mange hørte ikkje nån verdens teng då vi mellomlainna på andre sida av fjellan.

Flyet bunkra bensin, andre rød Martini.

Seinar fekk vi rede på at andreflygarn hadde nekta å være med videre. Dak’en va nemlig grådig overlasta. Kor selskapet fikk tak i den nye flygarn, sa ingen nokka om.

Vi dura innover Brindisi. By på støvelhælen t Italia. En restaurang på flyplassen. Mat. Kaffe. Røyk. Strekk på føten. Siste stopp før Gulfen. Et langt strekk. Kapteinen viste seg før første gång. En liten spe fyr. Belgier. Krigsflygar. Nødlanda i Kanalen under krigen. Spitfire.

Vi sterra intenst på d lysanes uhyret ute på vengen. Propellen hogg desperat i natta fremfør sæ. Ennu ikkje veksla ord. Holdt ikkje rundt kverandre. Mannfolk gjor ikkje sånt på den tida. Ikkje nokka hels heim om du sku overlev. Før motoren kom t å eksploder. Aleminiumen lyste blorødt. Nokka kom t å smelte. Flyet kunne umulig holde seg oppe lenger. D va d han tenkt. Men han kunne ikkje førestills sæ d. At han sku stup i dauen under sæ. T d va han før ung.

Nu kom de første lysan fra byen t syne. Flyet la sæ over. Skalv. Nu går d t hælvete! Han hogg tak i stålramma under setet framfør sæ. Men d va bærre flygarn som svengt inn mot flyplassen. Ei dobbelt lysrekke. Blenkanes røde og blå lys frem og tbake. Han tenkt at de va altfør høgt. D va faretruanes langt ner. Syns han. Ka tenkt flygarn på?

Æ må ha hastigheit, hadde skipper’n tenkt. Høgt inn. Dersom motorn stoppe under siste delen av innflyginga. Plukke opp fart før ikkje å dett rett ned. Ikkje møst løftet. Og d va d som skjedde. Kloss inn mot plassen daua motoren på babord side. Aillt sto. Skipperen smelte spaken i instrumentpanelet. Satte Dak’n på tryne. Vi hang i beltan. Alle ba t Gud inni sæ. Hastigheit, meir hastighet, bad flygarn. Asfalten nærma sæ brennfort. Hjulan smalt neri. Gummi skreik og ønka sæ. Brannbila og sykebila attmed flyet.

Vi va nere i ett støkke.

Erfaring, dyktigheit, kaldblodig beregning og en berømt flymaskin hadde berga oss. Æ hus ennu kossen den magre belgieren så ut. Åsså flyvertinna. Halve mannskapet va ju førelska lenge før vi nådd Danmark.

Seinar fikk vi høre om, at skipsrederen hadde telbud om å leie et større fly. Sekrar. Men så va Dak’n femtitusen belligar. Nån år seinar gikk han konkurs. Vesst d e sant om himmelen og helvete måker han køl t evig tid. Med ei skuffe i kver hand. Døgnet på tamp.

Og vi? Jau, d blei tre daga på hotell. Mens vi venta på en ny motor fra England. Ikkje et nytt fly.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *