0

Barbermaskin t begjær

Etter nødlendina
Nær døden-opplevelsen lå og skalv inni hjernekista då han tørna ut neste dag. En brennanes motor flamma stadig opp attom d indre auet. Og slokna på merkværdig vis… heldigvis. Lettelsen då hjulan møtte asfalten, huhu, d føltes særlig godt å være i livet. Utfør vinduan skimta han sol og hav og palma. Åsså han som va født med flydilla…men nu hadde de ju overlevd, så? Kjente på den levanes kroppen som aldri før, han rusla trappan ned t lønsj. Sulten så den nesten kjøvde natta.
Men va d nu ikkje den eine uløkka så.
Før sleit de ikkje med å få i sæ føde! Spagetti i favnvis nedover gaffeln sklei den over haka, slønga sæ utover duken før den gikk fritt fall mellom knean etter desperat å ha klamra sæ t bordkantan:
Æ e ju ekte italiensk spagetti!, syns førstereisen at kvitmakken skreik før han nødlanda mellom heimstrekka ullstrømpa og småsko…på uførfalska vesterålsdialekt snakka de ettersom han ju ikkje forsto sæ på utenlandsk.
Nesten ikkje t å fatte, men kor i fan han lengta etter kokfesk og mandel fire gång i vekka… då ei elegant dame sklei ned ved et bord rett attmed. Tredve mann senka kniv og gaffel med lange aua. De hadde ju vorre heimefra ei god stund. Kelneren va der omgåanes, og øyeblekkelig kom ei hespe uregjerlige tautampa på bordet hvorpå dama greip gaffel og skje.
Ei skje? Åt ho spagetti med skje?
Spenninga steig. Kossen i …? Men d sku vis sæ at kjerringa va italiensk og født med skje både i handa og kjeften. La skaffetøyet oppi slangereiret; snurra de kvita troilltampan lynfort med gaffeln plassert neri skjea og på et blunk va fatet skåle tomt. Mens ho leste ei avis, peiva med den eine så den andre arma og argumentert høglydt med sæ sjøl.
På tom mage e alle onder dobbelt så store, og kniv blei ubemerksomt skifta ut med skjeer. Og ettersom måltidet skred frem under fremførelse av harmonisk bannskap og latter, oppstod d etter kvert en vess førståelse mellom italiensk spagetti og norskt handlag.
Som sjøfolk flest skaffa de sæ første kvelden en stambar like attmed hotellet. D va nokka ainna enn på Rex, hoho…øl og brennvin og rød og kvit Martini i metervis attom disken uten aldregrensa nerover. Språk behøvdes ikkje; d va berre å peik ut kor tørsten va verst henne.
På hotellet hadde ei ny krise kommet på bordet mens de åt: Penga. Men så forskutterte gnisten nån lire på kver. Neste dag skulle d kom meir fra banken som forskudd på hyra. Her va d ikkje mykje å hente fra rederiet, nei…
Mens nån av oss satt i baren og tynte en Martini i et par tima under oppsyn fra en skulanes kelner, entra d et godt voksent kvinnfolk lokalet. Slanga sæ overlægent langsomt mot bardisken med svai i hoftan og bølganes svart hår. Entra en krakk og tørna langsomt attributtan mot oss med et vurderanes blekk over smale ildrøde lepper.
-Hore, mumla en kjentmann med fartstid.
Skrapanes føtter og lange blikk mot åpenbaringa. Ka fan? Hadde de ikkje vorre uten kvinnfolk og i anna livsfare, ka? Då va vel et kvinnfolk et kvinnfolk, uansett yrke, ka? Å behøvde mainn å varte ho opp i dagesvis med kinobilletta og smiger og rødbrus på Rex? Ho, ho nei her va d berre kontanta som hindra sengkanten fra å bøye sæ etter løsta…
-Kor mykje trur du ho tar før natta, en lang tynn trønder av en lettmatros, sku d vise sæ, heiste på belte stiv i auan.
Men ingen rundt bordet va særlig inne i prisan på italiensk middelalder.
-Minst en hundrings!
-Lire?
-Nei, norske.
Dama så utfordranes på over et halvt båtmannskap fremfør sæ. D va så mainn kunne høre kor det klirra i pengskuffa mens ho gikk inn og ut. Her måtte d være lire å tjene på ei skikkelig natteøkt, tenkt ho nok, ho kryssa låran på nytt og drog kjolekanten en aning høgar. Så vi ikkje trusekanten nesten? Uoppnåelig, men d vesst ho ju ikkje. Hundre krona. Ikkje t å tenk på. Ei førmue, nei så mykje peng hadde de ikkje t sammen omkreng bordet.
Kåte drømma gikk i dørken som italiensk spagetti med uhørlige stønn…
Nu va d at han trønderen tok et avgjøranes insjativ. Der førstand og drøm og løst sku få et ublidt møte med kverandre, motsatt i æventyret sku d vise som natta falt på. Sveiva den lange hengslate doningen sin bort t dama som etter kvert va blitt meir og meir teltrekkanes. Då ho hadde kryssa låran åtte, ti gånga va alle unison i at ho ikkje kunne være en dag over tyve! En ikkje uvanlig mangel på dømmekraft for mainnfolk tørrlagt på nærkontakt av sekstene grad.
Ja, vædda de ikkje tel og med med penga de ikkje hadde før de kom t Japan om femogtyve døgn?
-Syns grangivelig at ho hadde svart truse!
-Før nån lår!
-Sjå på de brøstan!!
-Ka i fan e d han trønder’n gjør før nokka?
Et underlig forestilling utspant sæ fremfør bardisken. På trøndersk og engelsk, samt italiensk hinsides all grammatikk og uttale, prøvde den overyre lettmatrosen henfalt i teltakanes uførstand å førklar ho at mannskapet hadde nødlanda natta føre. Kjæften på han hakka og gikk som i ytterste nød; vefta som ei kråke med begge arman og flata ut med nævan bortover bardisken mens han utstøtte:
Donk!!!, donk!!, donk!
Dama trakk uforståelig på skuldran, mens ho innimellom donkan gjorde det verdenomspennanes tegnet før pengetransaksjoner med fengertuppan og vekselsvis resta og nekka på haue.
-Ho e ledig, Godtaas, d va d han hette, gjorde sæ en sveng bort t oss.
-Ja?
-Femti krona ska ho ha, han sterra på oss, men æ ha førklart ho at vi har ikkje penga i kveld?
Tausheita va talanes som et lufttomt rom. D va ju ikkje nokka råd med d. En slik sum va ikkje å oppdriv. Gode råd va nu dyrar enn vanlig.
-Men fan heiller, nu må æ ha mæ kvinnfolk samme kossen.
-Kanskje tar ho nokka i bytte? Nokka ainna enn peng? Mange hjerna hadde arbeidd med samme stiganes løsta sida dama kom inn i baren.
-Hehe, god ide; Godtaasen lysna i det lange ansektet. Drog i belte og rusla t bake t bardisken. Å nu utvekla sæ d en ny pantomime fremfør dama som imens hadde løsna endå meir på skjørtekanten. Ho sterra intenst på trønderen mens han strauk sæ over kjækbeinan; brumma innsmigranes lyda; fór med nævan oppunder øran og på overleppa, under haka og nedover halsen.
Va han blitt heilt forstørra, ka?
Dama gav oss et overbæranes blekk, nekka fleire gånga og strauk han lett på kinnet. Nu førlot lettmatrosen barlokalet så fort ekstremitetan kunne bære uten å ens oss, bærre før å retunere femten minutter seinar svett og heilt under anda.
-Æ fekk ho før den elektriske barbermaskinen min, de tynne håran på øverleppa derra svakt mens auan blenka som gammelmonsen heime i løpetida. Borte ved disken drog han fram et etui, tok fram maskinen. En splitter ny Braun han hadde fått i julegave berre før en god måned siden av forloveden sin, førtelt han oss dagen etterpå då han ettersløkte sitt glamorøse havari. Før sekkerhets skyld lot dama barkeeperen prøve den på strøm. Jau, brumma gjorde vidunderet om ikkje akkurat med elskovsrøsten t han Godtaas.
Sliten etter det siste døgnets begivenheita, men aller mest i mangel på penga til meir utsvævelse, gikk vi andre tidlig til sengs. Før lettmatrosen gikk det slik:
Ho bodde langt unna hotellet. Vi gikk og gikk i krinkla og kroka, og kom vel etter en halv times tid fram t et hus på tre, fire etasja, trur æ at æ såg i mørket. Då vi entra trappa ba ho om å få maskinen; et forskudd før sekkerhets skyld.
-Og d kunne æ ju kkje førtenke ho i, tænkt æ vel lam i hjernen av førventning…
Opp ved døra stakk ho inn nøkkelen og vips; lynsnart svengt ho atributtan på innsida og slamra treværket medt i tryne på mæ! Nyttelaust å komme inn; ka som kunne ha skjedd om æ hadde laga bråk?, nei, d tørs æ ikkje tænk på, veit æ. D kunne ju bo mafia der, ka fan vesst vel æ.
-Ho hadde sekkert både gonore og syfilis, trøsta vi han…
T plaster på såret blei barbermaskinen drukke inn i glemsel neste kveld då d kom meir lire fra banken. Dagen etterpå førlot vi Brindisi med kurs for Persiagulfen.
Dama såg vi ju ikkje meire t.
-Rasermaskine, he? Belladonna!!, me not ønderstand, barkeeperen rulla med auan og trakk italiensk på skuldran sine.

This entry was posted in Fortellinger fra Nordland. Bookmark the permalink.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *