Trolldom

Reidar forlot huset under Husbykollen i tidlig grålysning. Sprø nattis singla under støvlan. Den grå velbrukte ryggsekken mot fjord og Lofotvegg. Patrona og kaffe og hjemmebaka stomp. Et par Vesteraalens t å pakk inn blødanes rypekroppa med. Senesterk i svart vadmel lett lutanes gjennom grinda. Kjærreveien langs foten av Husbykollen låg fremfør han. Til venstre strekt myra sæ fra huset og førsvant i mørket inn under buken på Hestryggen. Multan va før lengst høsta t tross for bønder… Tenkte sæ innover på Hærhalsen. Va d ikkje fuggel der så… Snart va d slutt på granfeltet. Bærre bjørk og einer blei natur som d hadde vorre i uminnelige tider. Og sku vær i denne marka.

Gran på Hadseløya. En førbannelse.

Karva blad dreiv fra munnviken. En morrakåt stegge skravla et støkke oppe i lia. Gromlyd i stillheita. To Raufoss med blyhaggel nummer seks kom kjapt på plass. Smekka igjen låsen. Drog den brune alpehuva en anelse høgar over aubrynan. Leka med avtrekkarene. Tanka om alt og ingen teng under en høg himmel førsvant som ånder i fillehauger. Omhyggelig unngikk han isdekte vannpytta. Stæggen erta på nytt. Reidar hytta lett mot lyden med næven. Sett du å flir av mæ, dett spøkelse. Æ har d travelt. Men på heimveien…

Med hytta t Hans Husby framfor sæ svengte han opp mot Hærhalsen. Tett bjørkeskog ødela siktet på ei rype. Mest som en skygge kasta ho sæ inn bak trær framfor han og va borte. Berre høstgult løv og småkvist falt t bakken. D va som han nesten syns synd på den seige kronglebjørka. Dronninga på kysten.

Hjerterytmen la sæ langsomt i stabilt sideleie etter smellet. Ei kråke krakraka sæ opp fra skogen stugg i målet. Han tenkt ikkje på å løft børsa en gong. Skjæbnen når en tids nok… Oppe på kanten lysna d. Stein og mosse og løng strakt sæ opp mot toppen av Kollen med antydning av sti mellom. Kunne et fjell bli vakrar. Terrenget falt lett østover i et hav av gult og glimt av tjern. T høyre mørkna d inn i Roligholla under stupet på baksida av Kollen. Eldgamle steinblokka grodd med mose og ei og anna småbjørk på haue lå i botn av ura. Kontura av forsteina troll og skygga av tusser.

Ka sku mainn tru. D gikk jo så mange histora fra gammelt av…

Termosen gnagde sæ gjennom vadmelet. Kaffetørsten måtte også ha lagt på lur. Her va d godt om sitteplassa. Han sekra børsa. Vrengt av sæ sekken. Seig ner på ei lyngtue, og snart va ryggen bestevenna med ei ung, mjuk bjørk. Tørka svetten med handbaken. Auan drog sæ bortover Hestryggen, klatra over Motinden og senka sæ ner der fjellet sto med eine foten i Storurvatnet. Stor ørret sto d også heilt inne i kråa, vesst han. Et kongerike som bærre va hans i ei stille stund. Han slo ut med arman og favna alt på en gång…

Nån blåfrosne tyttebær krøkte sæ sammen på ei tue ved sida av. Varsomt varma han de inne i næven. D kjentes på smaken at den sesongen va over før i år.

Han strekt sæ etter ryggsekken. I farta skimta han nokka som bevega på sæ en tredve meter unna om lag. Stivna i bevegelsen. Auan sperra sæ lett opp. Ka i hæ…. Ei rype slo et par vengslag mens ho klort sæ fast oppå en stein. Kika på han. Så han syner eller va han usynlig. Nei, d va ei rype. Ei fjellrype, kunne han sjå på fargan. Kanskje rypa trudde at ho også så syna, ka? Ho bevega haue fra side t side. Redd va ho i alle fall ikkje. Perfekt skuddhold. Nu må du sett i ro, mante han lett opprørt i haue. Sett nu i ro! Og nån holdt si hand over jegeren mens han smaug sæ sakte mot geværet. Før jau, rypa satt som forsteinet oppe på steinen. Settanes på kne såg han hauet på ho over strøket dobbeltløp. Praktfullt. Dro av sekringa, og sekundet etter feide ei haggelbyge viltet ned bak steinen i en dunlett sky av fjær.

Flaug ho? Nei, ikkje et vengslag å sjå. Ho måtte vær dau på d holdet. Hehe. Reidar knegga fornøyd med sæ sjøl. Satt han ikkje her med kaffe og stump og første rypa tidlig på førmiddagen, ka. Jau, dagen tegna sæ godt. Ladda børsa og satte ho fra sæ. Røyksuget trengt sæ på. Nå, æ får vel bort å hent ho først. Han kom sæ på føten og tok sikte på steinen kor rypa låg. Blei ståanes halvt oppreist. D va som fan. Antydning t stivt hår i nakken. Før hadde ikkje rypa våkna t liv og krabba sæ opp på steinen igjen. Reine trolldommen. D sku ju ikkje gå an med så mykje bly i sæ. Settanes fugl på tredve meters hold. Eller va d nokka feil med patronen. Mykje krutt og lite bly. Men han hadde jo sett fjæra drysse over steinen, ikkje?

Vel, vel… Førsektig kom børsa opp mot skuldra igjen. La haue på fjellrypa over kornet. Rype og menneske såg på kverandre. Lett skjelving. Æ tar mæ god tid, tenkt han. Ho må jo være minst halvdau fra før av. Skuddet runga innover i Roligholla og tbake. Rypa førsvant. Meir fjær dansa lett over gravstedet. Høstløv flagra fra buskan et stykke attom. Her va d i alle fall ikkje snakk om lauskrutt, humra han for sæ sjøl då han ladda om.
Dett merakkel, kem du trur at du har med å gjør, ka?

Nu skjedd d nokka han ikkje førsto sæ på. Aldri opplevd før. Fraus på ryggen. Reinhekla trolldom. Før hadde ikkje rypa våkna t live og krabba opp på steinen igjen. Kossen kunn d gå an? Bærre d overnaturlige kunn få t sånt. Eller det underjordiske. Men der satt ho å kika på han som fra en anna verden. I en fjærdrakt som va like fin etter haggelbygan ho hadde fått over sæ.

Roligholla kika mørkt på han.

Nu må du fan ta mæ gje dæ! E du begynt å bli overtruisk, ka? Og d medt på lyse dagen. Han røska t sæ børsa. La an. Rypa satt nok en gång som forsteina tredve meter unna. Trur du at du kan driv ap med mæ, dett helvetes gjenferd? Her ska du få en dobbel Andreassen å tygg på, dett skaberakkel! Såg de svarte auan på rypa. Drog i begge avtrekkeran samtidig. Aksla røkka t. Rypa førsvant i en sky av mosse og steinsprut. Fjær fauk som en snyeling fra nordvest. Uskyldig kronglebjørk ønka sæ i en sky av gult bladfall. Ekko fra skuddet gaula t bake fra bergveggen.

La inn to nye skudd mens han førsektig nærma sæ steinen. Æ ska fan ta mæ gje dokker skrømt og overnatur! Han peika opp i luften med børsa. Om d va nokka menneskelig som lå attom steinen og dreiv ap med han. Broderen, han Åge kanskje. Han kunne jo finn på litt av kvert. Sludder og vas! Han sto i produksjonen på Filen. Skar fesk og tenner om kverandre med rype og Hærhalsa og Husbykolla framfor auan og lukt av kruttrøyk i nasen.
Nei, d va nok nokka ainna i naturen som dreiv med han. Runda steinen med auan på tå hev. Bråstoppe. Sakte humring. Seig ned i mosse og løng. Drog alpehuva bak i en svett nakke. Skoggerlo mens han kika på tre steindaue rype på baksida. Den eine et støkke lenger unna halvnaken etter dobbelsalva.

Ga sæ heilt over. Aaaaaaa! Gaula i jegersk lykkerus.

Sånt kunne berre skje en gång i et jaktliv. Reine trolldommen, om han nu sku være heilt ærlig. Han la de i fremfør sæ på ei tue. Mat og kaffe med ei mjuk bjørk mot ryggen. Jau, han skulle jo ha tenkt sæ d. Fjellrype e ikkje som andre rype. Hadde skjedd før. At disse fuglan kom frem i tur og orden når kameratan blei skotten. D hadde han hørt om. Men tre støkka på en gång. Va ikkje d i meste laget?

Han hufsa lett på skuldran. Skotta omkreng sæ. Ikkje heil t å tru sjøl om han nu hadde opplevd d med egne aua på klare dagen. Pakka rypan inn i sider med Vesterålens. Snørte sekken og tok han på. De siste dragan med karva blad. Kika attover før skogen lukka sæ attom han. Kunne ha sverga på at en mosedott blunka t han fra ei steinblokk under stupet.

D såg i hvert fall sånn ut…

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *