0

Inne i tida

…dagan etterpå

ka slags lærdom blei det av slikt
æ veit ikkje heilt –
men længte vi ikkje tebake
t alt vi huska og har glømt
t menneska med navn
og uten navn
og ansikt
t hendelsa
mest i smått
men
aller mest te tida sjøl
som gikk så sakte

…inne i tida

at det gikk en halv dag
før kver dag som gikk
etterpå
gikk det dag før dag
ei lang stund t
nu kor det
går med to daga
tre daga
fire daga!
før kver dag som går

…inne i tida

e sporan ikkje dine lenger
i rommet
fjellan
havet
husan
dansen
lattern
gråten
og leken
og menneskan
stian e nån andre sine
du ikkje kjenner
og ikkje dæ
vi skilte lag
før tida kom

…innerst inne i den

ei berøring
på sjela di
ei førdypning
i hjertet
et glimt i øye
en tåre og et smil
et vink med handa
t alle du møtte
og dæ
i tida som gikk

…inn i den

som bærre jordsmonnet
kan førtæll om
at rota
den slit vi i
kor kort den va
menneske e menneske
men det gode
i frøet og alt
det kjæm te oss
nei, det kjæm ikkje
de e der
det ligg der
i bølgan
med tida…

…når den har gått

men spør mæ ikkje kor den blei av!
før tida den
står stille
det æ bære vi
som går i
den store naturen
som avler
dør
står opp
av sæ sjøl
tegna mot
ytterkanten av
uendeligheita
bevegelsen
som får sola tel å vis sæ

når dagen begynn
og minn dæ på at det
aldri e før seint

før ho har gått ned…

Bjørn

This entry was posted in Fortellinger fra Nordland. Bookmark the permalink.

Legg igjen en kommentar

Din e-postadresse vil ikke bli publisert. Obligatoriske felt er merket med *